plogtober #28

img_1069
Goedemorgen, ik ben in een bus met dezelfde groep aan vrouwen als gisteren. De buschauffeur heeft nog nooit zo’n muur aan geluid meegemaakt en wil graag mijn mate delen. Daarnaast regent het.
img_1072
Het kerkje van Areco, stadje op 100 kilometer buiten Buenos Aires, waar we koffie drinken met ons 17-en. Ik vraag de buschauffeur of hij mee wil voor een koffie, maar die schudt vertwijfeld zijn grijze hoofd.
img_1073
De buschauffeur stopt bij een weg die vol modder ligt. Ik was erop voorbereid, want ik had al app-contact met de eigenares van de estancia waar we naar op weg zijn. Die heeft dus een jeep geregeld. Met een veewagen erachter. Maar de dames achter me in de bus hebben dit pas net gehoord. En dat brengt even een langverwachte stilte in de bus.
img_1076
Heel even maar. Want de meiden zijn wel wat gewend, blijkt. De buschauffeur kan zijn oren nauwelijks geloven en gaat voorop de veewagen zitten. ‘Wil je een stuur?’ vraagt de man van de estancia. Hij is van het grappige soort, begrijp ik al.
img_1075
Dit zijn de bikkels die in de veewagen zitten bij mij. De rest van de groep zit in de jeep. Niet vies van een hobbeltje. ‘Je moet je gewoon mee laten wiebelen, meisje.’
img_1074
Een van mijn mede-veewagenaars heeft nu al in de toko toko gestaan met d’r patas. Ik schrijf gewoon op wat ik hoor, he. Ik kijk wat verbaasd, wat me enkele lachsalvo’s oplevert. ‘Ik weet wat patas zijn (ik kan me een specifieke situatie herinneren waarin me dat werd uitgelegd) maar wat is toko toko?’ Ze lachen weer. Heel hard. ‘Toko toko is patja patja!’ Natuurlijk.
img_1077
De patja patja is gauw weer vergeten als de patas ons richting de wijn brengen. En de kaas. We worden goed ontvangen op de estancia.
img_1078
En bier.
img_1079
Er wordt geklonken en geproost. ‘Wat is dit leuk! De leukste dag van de vakantie.’
img_1084
Als wij een rondleiding krijgen van de vrouw des huizes, gaat de man des huizes vast aan de asado (bbq) beginnen. Zie hiervoor de rook uit de schoorsteen.
img_1083
Een ombú. Ik word er emotioneel van. Jaren oude bomen, waar gaucho’s in sliepen en hun mate dronken. Gaucho’s zijn de Argentijnse cowboys. Cowboys zijn… nou ja, we hebben nou eenmaal veel woorden uit veel talen. Je snapt me.
img_1087
‘Even een foto,’ zegt de vrouw van de estancia, hier rechts in beeld. Dat duurt even. De dames hebben van alles te doen, maar rustig gaan staan zit niet in het assortiment.
img_1092
Dit is het best wat we ervan kunnen maken. Als ze uit de boom klimmen, is een van de schoenen helemaal vies geworden. Dat wordt de anderen teveel. ‘Wie trekt dan ook zijn witte patas aan, jongen, ben je niet goed?
img_1086
Hond met pup onder ombú.
img_1097
Oprijlaan. Zo lijkt er niet veel patja patja te liggen. Maar toen we achterop de veewagen zaten voelde het niet zo vlak. 
img_1095
Geit en bok. ‘Kijk hem lopen!’ roepen mijn vriendinnen voor een dag. ‘Hij ziet het wel zitten!’
img_1103
De madam van de estancia maakt een grapje tijdens de tour. Ze wijst op een modderpoel. ‘Jullie hebben je bikini meegenomen toch?’ De dames knikken en lijken de grap niet hilarisch te vinden. Ik kijk naar de vrouw en bewijs dat ik goed opgelet heb vandaag. ‘Ze gaan niet in die patja patja liggen, hoor.’ De buren van drie estancia’s verder hebben ons ook horen lachen. Vermoed ik. 
img_1107
Als we rustig zitten de schransen van het vlees van de asado, komt er ineens een man bandoneon spelen. De dames hebben hierop gewacht. Hoewel de andere tafels vol met heel beheerste Fransen zit, springen de meiden op om te dansen. Een soort Surinaamse linedance, die ze allemaal in de benen hebben. En in de heupen. Als meneer Bandoneon dan ‘Je ne regrette rien’ inzet, kunnen ook de Fransen het niet meer houden. Een oude man vraagt een van de vrouwen te dans. Ze weten niet hoe ze het hebben. Na het gejoel barst iedereen op het het juiste moment uit in ‘Noooooooooooon, rien de rieeeeeeeeeeeeeeen.’
img_1108
We verplaatsen ons naar buiten. Dat vinden de meisjes maar niks. Veel te koud. Maar er moet ook folklore gedanst worden. Met een poncho aan. ‘Jullie hadden toch de full experience geboekt?’
img_1115
Deze twee doen voor hoe het moet. Zij weet wat ze doet, hij maakt de hele vertoning eigenlijk alleen maar erger. Maar ze hebben lol. En mijn passagiers kan het weinig schelen. Die doen wel mee.
img_1109
Het duurt even voor ze de pasjes doorhebben. Maar als ze dan weten hoe het moet, moet ik helaas onverbiddelijk zijn. We gaan terug. Wat de buschauffeur staat intussen weer te wachten bij zijn bus. En we willen op tijd terugzijn.
img_1116
De man van de muziek kan moeilijk afscheid nemen. Nog nooit had hij zo’n publiek door het dolle. Op de kar gaat hij gewoon door met spelen. De kar schudt helaas zo erg dat hij bang is dat zijn knie door het papier heen zal scheuren. ‘Dat zou zonde zijn.’ Ja, nee, dat zou inderdaad zonde zijn. Hij bergt hem weer op.
img_1118
Als we weer in de bus zitten, slaat de wijn in als een bom. De dames vertellen de gekste moppen. Ik kan de hele mop volgen tot het eind. Het klinkt voor mij als volgt: ‘Die man komt de winkel binnen, weet je wat hij zegt? Weet je wat hij zegt? Hij zegt: Tjakalikiboemboem!’ De hele bus schudt op zijn grondvesten. Ik leg hen uit dat de clou voor mij niet duidelijk is. Nog meer hilariteit. Vijf minuten later ligt iedereen te slapen.
img_1120
De buschauffeur en ik hebben de meisjes afgezet in hun hotel. ‘Zal ik je een eindje naar huis brengen?’ vraagt hij. Ik kijk naar de lucht boven de gebouwen aan 9dejulio. ‘Nee,’ schud ik dromerig. ‘Ik ga even lopen.’ Dit, dames en heren, dit is mooiste stad ter wereld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s