plogtober #11

img_0670
Goedemorgen. Ik werd dus vannacht middenin de nacht wakker van een donderslag, niet bij heldere hemel. Ik sliep niet direct in. Ik had namelijk een aantal zorgen in mijn hoofd. Een daarvan was de tour die ik vanaf tien uur ’s ochtends zou gaan geven. Dat leek me onhaalbaar.
img_0691
Maar bij het ontwaken begreep ik al dat het lastig zou worden om te bepalen wat we zouden gaan doen. Het was droog.
img_0671
Het is nog steeds droog als ik op de bus wacht die mij naar het centrum gaat brengen. 140 inderdaad, voor de oplettende lezer.
img_0673
Maar helaas, het regent. En dan is fietsen lastig in deze stad. Gevaarlijk zelfs. Dus we houden ons op in een dichtstbijzijnd koffiehuis. We zijn in dit geval: mijn lieftallige assistent Nico, mijn gewaardeerde collega Peter, die jullie al kennen en de fietsenbaas Alejo. We wachten af tot het droog wordt en verplaatsen de tour vast naar 14:00. En nee, ik heb geen laptop bij me of op zijn minst pen en papier dus ik ben overgeleverd aan de discussieonderwerpen van mijn tafelgenoten.
img_0674
We wachten nog steeds. We laten wel eten en drinken aanrukken. Dat kan gelukkig in koffiehuizen.
img_0675
Om 13:45 gebeurt het ongelooflijke: de zon breekt door. We gaan van start, met de tour. ‘Wat ik mooi vind aan Argentinië, is dat er dagelijks wondertjes gebeuren. Dat we hier staan is al een wonder op zich. Toch?’ Lekker begin Jans. Je lijkt wel een dominee.
img_0676
Maar de mensen knikken instemmend en zijn blij.
fb175ccf-fc63-4061-a2dc-a39525ac6995
Ze maken zelfs foto’s van me. Ik sta hier heel charmant aan te geven wat het kunstwerk van de opengaande bloem ons over de Argentijnse samenleving kan vertellen. Als u het ook wil weten, moet u natuurlijk lekker hier komen fietsen.
img_0678
Kijk eens wat een zon. Mijn assistent Nico en ik doen gedurende de hele tour verwoede pogingen om de mensen achter ons kwijt te raken. Maar ondanks klappende banden en afvallende kettingen blijft de groep hardnekkig volgen. Net als ik op het punt sta de bolletjestrui over te dragen aan deze enthousiasteling achter me, zie ik Nico precies terugkeren met een verloren schaap. Het is een helse tour vandaag, maar we maken er weer een feestje van. Dat is tenminste wat mijn collega Job altijd beweert.
img_0679
‘Waar zal ik de sleutel neerleggen, zodat Alejo hem morgen kan vinden?’ vraagt Nico. Ik vind het een goede vraag en laat hem het dit keer even zelf uitzoeken.
img_0680
Mijn handen nadat ik ze gewassen heb. Ik vraag me af of ik überhaupt door de buschauffeur zal worden toegelaten.
img_0687
Gelukkig heeft Dani gekookt. Dus ik kan zo aanschuiven. Nadat ik gedoucht heb. Want Dani houdt niet van smerige handen.
img_0685
De aardappelen verdienen een extra plaatsje want ze zijn perfect.
img_0681
Nadia maakt dus dit soort prachtwerken. Het verhaal van Beowulf gekalligrafeerd.
img_0682
Als je het dus hebt over letters.
img_0683
Dan zijn dit toch pareltjes.
img_0688
‘Wat zien jullie er mooi uit,’ vindt Dani. Goed moment voor een selfie. En dan ga ik slapen, want ik ben kapot.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s