Er kwam een einde aan

Er kwam een einde aan… de plog.

Ik heb nu dus anderhalf jaar geplogd. Ik heb precies 591 dagen elke dag met stelselmatige precisie digitaal vastgelegd wat ik heb gedaan. Omdat dit project af en toe tegen het obsessieve aanschurkte, denk ik dat het geen kwaad kan om even terug te kijken en op te tellen wat dit me heeft gebracht.

En weet je wat het was?

  1. Het ingewikkelde leven van de mens is terug te brengen tot twee belangwekkende feiten per dag: wat eet je en met wie. Als je plogt, zijn er elke dag momenten waarop je voelt: dit moet ik vastleggen. Soms omdat je nog niks anders hebt vastgelegd door verschillende omstandigheden, maar vaak omdat je aanvoelt: dit hoort op mijn plog. En dat is altijd eten. Na het stoppen met de plog, merkte ik dat ik nog altijd eerst mijn telefoon pakte als ik ging eten en dan pas mijn vork.
  2. Hoewel ik anderhalf jaar geleden vol goede moed begon, merk ik vooral nu, nu ik gestopt ben, hoe fijn het is om niet meer alles te hoeven delen. Ik doe ook wel eens iets voor mezelf. En het heeft niet zoveel met privacy te maken als wel met het idee dat ik alles móet vertellen, anders mist ‘men’ iets van me en stel je voor. Nu doe ik ook wel eens dingen zonder dat iemand ervan weet en dat voelt zo rustig.Ik was blij dat ik een medium had gevonden om de meest onzinnige momenten die mij toch ontroerden of kwaad maakten te kunnen delen met de rest van de wereld en dan vooral de lezers die ik voor ogen had. Gek genoeg heb je op het moment van posten alleen die lezers in je hoofd. Alleen de reactie van de mensen die voor ogen had toen ik de plog schreef, konden me raken en die raakten me soms hard. Terwijl positieve reacties van mensen die ook meekeken, maar van wie je het niet doorhad, me weliswaar verrasten, maar die verrassing duurde maar even.
  3. De plog gaat altijd door. Ook als je een keer niks meemaakt of iets meemaakt wat je niet wil vertellen. Of een groep met nieuwe mensen en leerlingen buiten beeld wil laten. Beide hebben gezorgd voor hilarische momenten en een grote hoeveelheid creativiteit. Soms heeft het me gedwongen om de stad in te gaan, iets op de foto te zetten. Soms heeft het me genoodzaakt om afbeeldingen te googlen, omdat ik zelf geen foto’s gemaakt had en omdat ik me schaamde dat ik niks deed. Beide hebben dus ook gezorgd voor inzichten in de eisen die ik aan mezelf stelde en die de maatschappij aan ons stelt. Iedereen heeft het naar zijn zin op Facebook. Niemand heeft ooit een offday, een dag thuis. Iedereen is het hele weekend aan het feesten en elke week op vakantie.
  4. Vooraf verwachtte ik dat ik mezelf zou leren meer foto’s te maken en betere foto’s te maken. Toen ik stopte met de plog kwam de herinnering van een trouwe lezer: ‘Wel foto’s blijven maken, he!’ Natuurlijk, dacht ik nog. Maar ik deed het niet. Ik had 3 oktober kunnen ploggen. Er zaten prachtige fotomomenten in. Maar ik heb het niet gedaan. Foto’s zijn altijd belangijk voor me geweest. Ik raakte ontroerd van beelden. Intussen raak ik ontroerd van van alles en nog wat en weet ik dat je niet alles vast hoeft te leggen om het te bewaren in je hoofd.
  5. Een leven van een ander is beperkt interessant. Een lezer van een blog moet zich kunnen identificeren met de hoofdpersoon om hem te willen blijven lezen. En zelfs dan hoeft zo’n plog niet eeuwig interessant te blijven. Schoollleven is alleen leuk als je leerling (geweest) bent op die school. Een persoon die reist volgen is alleen leuk als je naast de plog ook nog op een andere manier contact met die persoon hebt. Daarnaast komen de reacties op mijn plog vooral via andere kanalen bij me binnen. ‘Ik zat je plog te kijken…,’ begon vaak iemand een whatsappgesprek. Of iemand zei in de kroeg terwijl ik een verhaal begonnen was: ‘Oh ja, dat heb ik gelezen op je plog.’
  6. Je raakt door de ziekelijke behoefte overal foto’s van te maken in gesprek met mensen over privacy, delen op internet, hun gevoel bij op de foto gaan en je merkt dat daar veel meer verschillende ideeen over bestaan dan je denkt.
  7. Je moet regelmatig posten voor een goedlopende blog, maar iedere dag is volgens mij teveel. Het is een soort informatieoverload. Je kunt dagelijks posten, maar lezers lezen wekelijks. Behalve misschien als ik vaker mijn posts op facebook zou zetten. Als ik iets postte op facebook waren de lezersaantallen niet te tellen. Vaste lezers kiezen een bepaalde dag uit, waarop ze bijlezen. Bij mij was dat vaak dinsdag en woensdag. Hoewel ik het weekend uitkoos om verhaaltjes te posten en gedichtjes, keken tussen 14:00 en 16:00 op dinsdag de meeste mensen op mijn plog. Waarschijnlijk vinden dan de saaiste colleges en vergaderingen plaats.

 

En nu?

Mijn lay out gaat een beetje veranderen. Je kunt de plog terug blijven lezen voorlopig. Ik ben blij dat ik niet meer elke dag hoef te fotograferen en elke dag compleet moet zijn. Maar ik mis wel het posten, het schrijven van grappige dingen over mijn dag. Daar had ik tot het einde veel plezier in.

Ik heb nu het idee om elke week een paar keer een berichtje te posten. Iets wat me gebeurd is die dag. Kort, geschreven, zonder foto’s, maximaal 120 woorden.

Kom morgen terug, dan komt de eerste online.

Advertenties

Weet je wat het was? Op 24 augustus #plog

Weet je wat het was, 

image

ik wandelde een ochtend door de stad die nu ook een beetje van mij is. 

image

Ik luister naar de jazz van deze band in de winkelstraat. Weer zon. Ik heb altijd geluk. 

image

Ik wacht op Edu op de bekende plaats. Vlakbij zijn werk, spreken we altijd in de lunchpauze hier af. 

image

Lunch met vlees en bier, afscheid, liefde, oh wacht even. 

image

Lunch, afscheid, liefde en San Lorenzo.

image

Dan ineens op het vliegveld. Tranen. 

Dag lieverd. Tot heel gauw ziens. Einde van een reis. Einde van een plog. 

Weet je wat het was? Op 23 augustus #plog

Weet je wat het was? 

image

In de flat waar Edu woont, ben je onblij als je op de tweede woont. 

image

Maar wij wonen niet op de tweede dus we zijn niet onblij. 

image

Het zonnetje schijnt, het is zondag en we zijn zo brak als twee garnalen. Dus lekker even de markt op. Waar de kindjes schilderles krijgen. 

image

Edu gaat voetballen en ik ga naar San Telmo. Mijn laatste avond hier. 

image

En ik kan zo lang blijven zitten als ik wil. 

image

Kijkend naar de tango. 

image

Van deze mensen. 

Weet je wat het was? Op 22 augustus #plog

Weet je wat het was, 

image

Ik haalde zo tegen een uur of 16:00 ontbijt in een superschattig broodjeszaakje, twee blokken bij mij vandaan. Nou weet ik dat ik geen kleine eter ben, maar ik heb niet vaak in mijn leven 22 euro voor ontbijt betaald. En het ook niet vaak pas om 16:30 opgegeten, dat moet ook gezegd. 

image

Er moet nog haast worden gemaakt, want vanavond heb ik een druk programma. Eerst tangoles.

image

Met aansluitend een milonga. Waar we tangodansen met vreemde mensen. Maar daar heb ik natuurlijk geen foto’s van gemaakt, want… ik was aan het dansen. Supereng. En superleuk. 

image

Twee uur later bevind ik me in een zaal waar iedereen danst, maar niemand tango. El Andy staat weer klaar met zijn cumbia-synthesizer. 

image

Edu beschouwt het van boven. Vanaf het VIPdek. 

image

Hoog tijd om weer even beneden te kijken. Daar hebben we intussen genoeg champagne gehad, zoals je ziet. 

image

Zij ook. 

image

Ik ben goedgekeurd. 

image

Het is half negen. ‘s Ochtends. Plaatselijke tijd. Ik kan me voorstellen dat je de tijd kwijt bent. Ik ook intussen. We ontbijten (of ontkateren?) bij de mac in Morron. Hier woont Edu. In Morron dan, niet in de mac. 

Weet je wat het was? Op 21 augustus #plog

Weet je wat het was,

image

Ik ontbijt maar een keer. Alfredo vraagt elke ochtend wat ik gegeten heb, nu kan ik een keer antwoord geven. 

image

Make up zal ook niet misstaan. Hoe doen ze dat hier, opstaan en er toch nog redelijk uitzien als ze niet of nauwelijks slapen?

image

Alfredo deelt zijn mate met ons in de klas. En we leren de gebiedende wijs. Die kan ik best goed gebruiken. 

image

Diplomauitreiking 🙂 Nog steeds in niveau A2, maar ik heb zoveel geleerd deze week. Van Alfredo. En daarnaast Patricia, Alex en Eric. Mijn klasje. 

image

Ik houd me hier een uurtje op. 

image

Schrijvend. En ik krijg een supergoed idee, dat ik gelijk een beetje uitwerk. 

image

Ik heb afgesproken met Edu en ik ben te laat. Eindelijk ik een keertje. 

image

Daar bij de obelisk wacht ie op me. 

image

Eerst maar eens een biertje. Rustig beginnen, zegt ie elke avond. 

image

Maar, bij de intercambio kan het wel wat ruiger. 

image

En ze kunnen zo goed cocktails maken hier. 

image

‘Heb je honger?’ vraagt ie om half een. Eh… jaha! Dan gaan we naar las leñas.

image

Ik geef mijn intercambiovlaggetjes aan Nestor. Hij is er helemaal blij mee. Behalve met de Engelse vlag. Die wil ie niet. Eigenlijk is de pizzeria al dicht. 

image

Maar voor ons maakt hij even snel een pizza romantica. Om te delen. Maar dan wil ie wel even weten of ik een Argentijns kindje wil.

Weet je wat het was? Op 20 augustus #plog

Weet je wat het was,

image

Na school ging ik even lunchen. 

image

En met de metro terug naar huis. Het metrostation Lavalle bevindt zich in een pand aan de Lavallestraat. 

image

Afwassen en douchen is in de winter in Buenos Aires een bijzonder vervelend karwei. Het water doet er tien minuten over om op te warmen naar een acceptabele temperatuur. En zoveel tijd heb ik niet steeds…

image

Ik loop de weg die ik een half jaar geleden elke dag liep. Van de metro…

image

Naar het huis van Ignacio 🙂

image

Ik drink wijntjes met Ignacio en zijn vriendin Sara en het is heel fijn om weer even terug te zijn in dit rustige huis, waar ik zoveel inspiratie kreeg. Ik weet dat het niet plaatsafhankelijk is hoe je je voelt, maar ik vind het toch jammer dat dit huis straks verkocht wordt. En ik dus waarschijnlijk hier nooit meer binnenkom. 

Weet je wat het was? Op 18 oktober #plog

Weet je wat het was,

image

Ik ging supervroeg naar school. En het is koud. Behoorlijk. 

image

Ik krijg gelijk waar ik voor kwam. Het verschil tussen de indefinido en de imperfecte. 

image

En Alfredo legt bizar duidelijk uit. 

image

Ik kan allerlei mensen de hele dag zien werken in het gebouw naast ons. 

image

Vanaf hier kan ik deze magische plek zien. Hoewel veel plaatsen in deze stad intussen magisch zijn. 

image

Atencion. Wanneer je de wijnfles eenmaal hebt opengemaakt, kan deze niet meer worden geruild. Really? En hoe zit dat dan met melk? Daar hangt dit bordje niet…

image

Serietje kijken. Ik heb de middag nodig om even te slapen, want de nacht wordt daar niet voor gebruikt hier. 

image

Liftselfie. Ik ga tangoen. Zo fijn. 

image

De tangoschool van Giselle. Eigenlijk is hier niks veranderd. 

Weet je wat het was? Op 17 augustus #plog

Weet je wat het was, 

Ik maakte ontbijt voor iemand. Die iemand ziet er zo leuk uit als hij blij verrast is, daarom. 

Edu hoeft vandaag niet te werken, want het is een vrije dag. Dus gaan we studeren. Ik neem mijn onregelmatige werkwoorden door, Edu zorgt ervoor dat ik ze oefen, door me allerlei moeilijke vragen te stellen over mijn verleden en hij neemt driftig de Nederlandse conversaties door in zijn boek. En we eten Nederlandse kaas en Argentijnse tomaten. Ohjo, wat een multiculti aan tafel. 

Als Edu gaat voetballen, kan ik eindelijk mijn plog afmaken. Eindelijk bijgewerkt. 

Weet je wat het was? Op 16 augustus #plog

Weet je wat het was, 

image

Om drie uur ‘s middags, we zijn net een half uur wakker, zit ik met dit brakke hoofd tegenover me in de metro. Hij doet alsof hij geen zin heeft, maar dit wordt een geweldige dag. 

image

Kijk eens even. San Lorenzo – Crucero del Norte. (Voor de Argentine-reizigers onder jullie: ja dat is ook een busmaatschappij)

image

Onophoudelijk zingen die gasten alle liedjes die ze kennen en geoefend hebben. Met hun handen omhoog. 

image

Toen we uit de bus stapten en hiernaar toe liepen, fluisterde Edu dat ik mijn telefoon niet mocht aanraken. Het is een slechte wijk. Ook rondom het stadion moest ik mijn oren en ogen openhouden van hem, dus ik was supervoorzichtig. In de 80e minuut van de wedstrijd vraagt ie ineens: moet je geen foto’s maken? Dus ik kijk hem verbaasd aan. Natuurlijk wel, maar… In het stadion is het veilig, dan mag het, zegt ie dan. Oh… dus dit is hoe veilig voelt. Oké. 

image

We gaan met de metro terug. We kunnen overstappen op een andere metro, dan zijn we direct thuis. ‘We kunnen ook nog even naar de markt en de tango gaan kijken.’ Omekot, hij is zo lief. 

image

De markt mist wel een zonnetje. 

image

En even ben ik bang dat deze ongrappige clowns mijn tangomensen hebben verjaagd. Maar het is de ‘dag van het kind’ in Argentinie. 

image

En hier zijn mijn tangodansers. 

image

Mijn tango-opa is er nog steeds. ❤

image

En ook nog uit eten. Wat een dag. Zondagen zijn mijn lievelings.