Er kwam een einde aan

Er kwam een einde aan… de plog.

Ik heb nu dus anderhalf jaar geplogd. Ik heb precies 591 dagen elke dag met stelselmatige precisie digitaal vastgelegd wat ik heb gedaan. Omdat dit project af en toe tegen het obsessieve aanschurkte, denk ik dat het geen kwaad kan om even terug te kijken en op te tellen wat dit me heeft gebracht.

En weet je wat het was?

  1. Het ingewikkelde leven van de mens is terug te brengen tot twee belangwekkende feiten per dag: wat eet je en met wie. Als je plogt, zijn er elke dag momenten waarop je voelt: dit moet ik vastleggen. Soms omdat je nog niks anders hebt vastgelegd door verschillende omstandigheden, maar vaak omdat je aanvoelt: dit hoort op mijn plog. En dat is altijd eten. Na het stoppen met de plog, merkte ik dat ik nog altijd eerst mijn telefoon pakte als ik ging eten en dan pas mijn vork.
  2. Hoewel ik anderhalf jaar geleden vol goede moed begon, merk ik vooral nu, nu ik gestopt ben, hoe fijn het is om niet meer alles te hoeven delen. Ik doe ook wel eens iets voor mezelf. En het heeft niet zoveel met privacy te maken als wel met het idee dat ik alles móet vertellen, anders mist ‘men’ iets van me en stel je voor. Nu doe ik ook wel eens dingen zonder dat iemand ervan weet en dat voelt zo rustig.Ik was blij dat ik een medium had gevonden om de meest onzinnige momenten die mij toch ontroerden of kwaad maakten te kunnen delen met de rest van de wereld en dan vooral de lezers die ik voor ogen had. Gek genoeg heb je op het moment van posten alleen die lezers in je hoofd. Alleen de reactie van de mensen die voor ogen had toen ik de plog schreef, konden me raken en die raakten me soms hard. Terwijl positieve reacties van mensen die ook meekeken, maar van wie je het niet doorhad, me weliswaar verrasten, maar die verrassing duurde maar even.
  3. De plog gaat altijd door. Ook als je een keer niks meemaakt of iets meemaakt wat je niet wil vertellen. Of een groep met nieuwe mensen en leerlingen buiten beeld wil laten. Beide hebben gezorgd voor hilarische momenten en een grote hoeveelheid creativiteit. Soms heeft het me gedwongen om de stad in te gaan, iets op de foto te zetten. Soms heeft het me genoodzaakt om afbeeldingen te googlen, omdat ik zelf geen foto’s gemaakt had en omdat ik me schaamde dat ik niks deed. Beide hebben dus ook gezorgd voor inzichten in de eisen die ik aan mezelf stelde en die de maatschappij aan ons stelt. Iedereen heeft het naar zijn zin op Facebook. Niemand heeft ooit een offday, een dag thuis. Iedereen is het hele weekend aan het feesten en elke week op vakantie.
  4. Vooraf verwachtte ik dat ik mezelf zou leren meer foto’s te maken en betere foto’s te maken. Toen ik stopte met de plog kwam de herinnering van een trouwe lezer: ‘Wel foto’s blijven maken, he!’ Natuurlijk, dacht ik nog. Maar ik deed het niet. Ik had 3 oktober kunnen ploggen. Er zaten prachtige fotomomenten in. Maar ik heb het niet gedaan. Foto’s zijn altijd belangijk voor me geweest. Ik raakte ontroerd van beelden. Intussen raak ik ontroerd van van alles en nog wat en weet ik dat je niet alles vast hoeft te leggen om het te bewaren in je hoofd.
  5. Een leven van een ander is beperkt interessant. Een lezer van een blog moet zich kunnen identificeren met de hoofdpersoon om hem te willen blijven lezen. En zelfs dan hoeft zo’n plog niet eeuwig interessant te blijven. Schoollleven is alleen leuk als je leerling (geweest) bent op die school. Een persoon die reist volgen is alleen leuk als je naast de plog ook nog op een andere manier contact met die persoon hebt. Daarnaast komen de reacties op mijn plog vooral via andere kanalen bij me binnen. ‘Ik zat je plog te kijken…,’ begon vaak iemand een whatsappgesprek. Of iemand zei in de kroeg terwijl ik een verhaal begonnen was: ‘Oh ja, dat heb ik gelezen op je plog.’
  6. Je raakt door de ziekelijke behoefte overal foto’s van te maken in gesprek met mensen over privacy, delen op internet, hun gevoel bij op de foto gaan en je merkt dat daar veel meer verschillende ideeen over bestaan dan je denkt.
  7. Je moet regelmatig posten voor een goedlopende blog, maar iedere dag is volgens mij teveel. Het is een soort informatieoverload. Je kunt dagelijks posten, maar lezers lezen wekelijks. Behalve misschien als ik vaker mijn posts op facebook zou zetten. Als ik iets postte op facebook waren de lezersaantallen niet te tellen. Vaste lezers kiezen een bepaalde dag uit, waarop ze bijlezen. Bij mij was dat vaak dinsdag en woensdag. Hoewel ik het weekend uitkoos om verhaaltjes te posten en gedichtjes, keken tussen 14:00 en 16:00 op dinsdag de meeste mensen op mijn plog. Waarschijnlijk vinden dan de saaiste colleges en vergaderingen plaats.

 

En nu?

Mijn lay out gaat een beetje veranderen. Je kunt de plog terug blijven lezen voorlopig. Ik ben blij dat ik niet meer elke dag hoef te fotograferen en elke dag compleet moet zijn. Maar ik mis wel het posten, het schrijven van grappige dingen over mijn dag. Daar had ik tot het einde veel plezier in.

Ik heb nu het idee om elke week een paar keer een berichtje te posten. Iets wat me gebeurd is die dag. Kort, geschreven, zonder foto’s, maximaal 120 woorden.

Kom morgen terug, dan komt de eerste online.

Advertenties